เหนอะหนะ ปรากฏการณ์จะสร้างความ เหนอะหนะ โกลาหล ให้เราสับสนและร้อนรนไปกับสถานการณ์ ทว่า เมื่อเรากลับมาที่ ประตู… เมื่อการตระหนักรู้เริ่มมีฐาน เราจะช้าลง ภาพที่เคยเห็นแบบเหมารวมจะถูกแยกส่วนออก ทำให้พบว่า ภายใต้ความโกลาหลร้อนรนนั้น เป็นเพียงอาการของเราที่ตอบสนองต่อปรากฏการณ์แบบไร้ความตระหนักรู้ ความเจ็บปวดจากความเสียหายเมื่อเรื่องร้ายเกิดขึ้น คืออาการปลายเหตุที่เราไม่ต้องการ แต่สถานการณ์ที่เราเจอ ณ...
ไม่รู้ กับ ไม่ทัน ช่องว่างมหาศาลระหว่าง ‘ห้องสมุด’ กับ ‘ความจริง’ ในโลกภายใน “การไม่รู้” กับ “การรู้” นั้นอยู่ห่างกันเพียงพลิกหน้ากระดาษ แต่ “การทัน” กับ “การไม่ทัน” กลับมีหุบเหวที่ลึกชันกั้นกลาง ท่านอาจจะดูฉลาดขึ้นจากการอ่านหนังสือ...
เป้าหลอก กับ เป้าจริง หากท่านไร้เป้าหมาย จงระวังไว้เถิด… เพราะ “ปรากฎการณ์” จะทำหน้าที่เป็นผู้ออกแบบเป้าหมายให้ท่านเอง และโดยปกติแล้ว โลกไม่เคยใจดีพอที่จะมอบเป้าหมายที่ทำให้ท่านเป็นอิสระ ไม่มีเจ้าของฟาร์มคนไหนที่บำรุงแม่วัวเพื่อให้มันบรรลุธรรม เขาขุนมันเพื่อให้เนื้อแน่น นมล้น และเชื่องพอที่จะเดินเข้าโรงเชือดอย่างมีระเบียบวินัยเท่านั้น วงล้อแห่งความวุ่นวายที่แสนประณีต ไม่ว่าท่านจะล่องลอยเหมือนซากศพที่เหนื่อยหน่าย หรือกำลังทำกิจกรรมอย่างบ้าคลั่งราวกับหนูติดจั่น ท่านต่างกำลังร่ายรำอยู่ใน...
ใช้ปรากฏการณ์… เพื่อแหกคุกปรากฏการณ์ “ออกเดินทาง… ไม่ใช่เพื่อสะสมระยะทาง แต่เพื่อหา ‘ทางลัด’ เป้าหมายของการแสวงหา คือการหา ‘เครื่องมือ’ ที่จะทำให้การเดินทางนี้สั้นลง เพื่อที่ท่านจะได้เลิกเดินทางเสียที แต่อนิจจา… โลกใบนี้สอนท่านให้เป็น ‘นักท่องเที่ยวผู้บ้าคลั่ง’ มันสอนให้ท่านแสวงหาเพื่อที่จะแสวงหาไปเรื่อยๆ กว่าท่านจะรู้ตัว… ท่านก็เดินเปะปะไปจนถึง ‘สุดขอบโลก’...
เสียงกระซิบแห่งปัญญา… หรือแค่เสียงกรนของคนละเมอ? “จงฟังเสียงหัวใจตัวเอง” “ที่ปรึกษาที่ดีที่สุด… คือตัวท่านเอง” ประโยคเหล่านี้ฟังดูโรแมนติกเสียจนน่าขบขัน… ฟังดูเป็นอิสระและสูงส่งใช่ไหม? แต่ในสายตาของข้าพเจ้า… นั่นคือ ‘กับดักที่โง่เขลาที่สุด’ ที่มนุษย์ผู้หลงตัวเองพากันเดินตกลงไป ลองใช้สมองอันน้อยนิดของท่านตรองดูเถิด… ถ้า “ตัวท่าน” ที่ว่านั้น ยังคงเมามายอยู่ในความหลับใหล… ถ้า “ก้อนเนื้อในอก”...
มังกร… ผู้แบกฟ้าด้วยน้ำตา “ในหน้าประวัติศาสตร์จีน… มีศึกครั้งหนึ่งที่โลกไม่เคยลืม ไม่ใช่เพราะความดุเดือดของคมดาบ แต่เพราะมันคือการดวลกันของ ‘มันสมอง’ ที่ดีที่สุดในยุค ฝั่งหนึ่งคือ ขงเบ้ง (มังกรหลับ) ชายผู้แบกความหวังของแผ่นดินไว้บนบ่า เขาไม่ใช่คนเขลาที่ไม่รู้เรื่องฟ้า… ตรงกันข้าม เขารู้แจ้งเห็นจริงในดวงดาวที่กำลังร่วงหล่น แต่ด้วยทางเลือกที่บีบคั้นและคำสัญญาที่ให้ไว้แก่เจ้านายผู้ล่วงลับ เขาจึงจำต้องเลือกเส้นทางของ ‘วีรบุรุษผู้ฝืนลิขิต’…...
ภาชนะที่เปื้อนน้ำลาย “หลายคนแค่นหัวเราะใส่คำว่า ‘จิตวิญญาณ’ มองว่าเป็นเรื่องเพ้อเจ้อของคนอ่อนแอที่ไม่มีปัญญาจะยืนหยัดในโลกแห่งความจริง… ช่างน่าขันสิ้นดี เพราะในขณะที่พวกเขากำลังตะเกียกตะกายไขว่คว้าเงินตราและอำนาจอยู่นั้น พวกเขากำลังประกอบพิธีกรรมทางจิตวิญญาณที่เข้มข้นยิ่งกว่านักบวชเสียอีก ไอ้ความกระหายที่อยากจะชนะ… อยากจะเติมเต็ม ‘ภาชนะ’ ให้ล้นปรี่ด้วยทองคำแห่งความสำเร็จนั่นแหละ คือตัวตนทางจิตวิญญาณของพวกเขา แต่ด้วยความตื้นเขินของมนุษย์ เราจึงถูกหลอกให้แยกส่วนมันออกจากกัน ข้าพเจ้าจึงจำต้องตบหน้าเรียกสติสหายใหม่ด้วยนิยามที่แสบสันต์ว่า… จิตวิญญาณ… หาใช่เรื่องของควันธูป การสับไพ่...
หยุดตะโกน หากท่านยืนอาบแสงอยู่บนยอดพีระมิดน้ำแข็ง… ส่วนเขายังขดตัวอยู่ใต้ฐานรากที่มืดมิด หากท่านปรารถนาดี… จง “ยับยั้งชั่งใจ” เสียงเดินทางผ่านน้ำแข็งไม่ได้. ความจริง… เดินทางผ่านความ ‘ไม่รู้’ ไม่ได้ ท่านหัวเสีย? นั่นเรื่องของท่าน. เขาไม่ได้ยิน? นั่นธรรมชาติของเขา. จงให้คำแนะนำเป็นดั่งแสง. แสงแค่ส่อง… แต่ไม่คาดหวัง...