เสียงกระซิบแห่งปัญญา... หรือแค่เสียงกรนของคนละเมอ?
“จงฟังเสียงหัวใจตัวเอง” “ที่ปรึกษาที่ดีที่สุด… คือตัวท่านเอง” ประโยคเหล่านี้ฟังดูโรแมนติกเสียจนน่าขบขัน… ฟังดูเป็นอิสระและสูงส่งใช่ไหม? แต่ในสายตาของข้าพเจ้า… นั่นคือ ‘กับดักที่โง่เขลาที่สุด’ ที่มนุษย์ผู้หลงตัวเองพากันเดินตกลงไป
ลองใช้สมองอันน้อยนิดของท่านตรองดูเถิด… ถ้า “ตัวท่าน” ที่ว่านั้น ยังคงเมามายอยู่ในความหลับใหล… ถ้า “ก้อนเนื้อในอก” ที่ท่านเรียกว่าหัวใจ ยังอัดแน่นไปด้วยความโลภที่น่ารังเกียจ ความกลัวที่ขี้ขลาด และความทรงจำที่เน่าเฟะ… เสียงที่ท่านได้ยินแว่วมานั้น ย่อมไม่ใช่ “เสียงแห่งปัญญา” (Wisdom) แต่มันคือ “เสียงกรน” ของจิตวิญญาณที่ยังไม่ตื่น!
ท่านถามหาทางออก… แต่ท่านดันไปถามจากใคร? ท่านกำลังหันไปขอคำปรึกษาจาก “ความหิวโหย” ในใจท่านเอง มันไม่ต่างอะไรกับการหันไปปรึกษา “หมาป่าที่หิวโซ” ว่า “มื้อเย็นนี้เราควรทานอะไรดี?” คำตอบของหมาป่า… ย่อมไม่ใช่สลัดผักอันชื่นใจ แต่มันคือ “เลือดเนื้อ” ที่คาวคลุ้ง จำไว้ว่า… หมาป่าไม่ได้ผิดที่มันหิว แต่ท่านต่างหากที่วิปลาส… ที่ดันไปขอธรรมะจากสัญชาตญาณดิบ แล้วทึกทักเอาเองว่านั่นคือ “สัจธรรม”
ยาพิษที่แนบเนียน
การเชื่อมั่นในตัวเอง… ในวันที่ท่านยังไม่ตื่นรู้ มันไม่ใช่ “ความมั่นใจ” แต่มันคือ “ยาพิษที่แนบเนียน” ท่านไม่มีทางแยกออกหรอกว่า อันไหนคือ “เสียงจริง” (Truth) อันไหนคือ “เสียงปรุงแต่ง” (Noise) จิตใจของท่าน (Ego) มันเจ้าเล่ห์เพทุบาย… มันฉลาดพอที่จะปลอมตัวเป็นพระเจ้า แล้วกระซิบสั่งให้ท่านทำเรื่องบัดซบ… ด้วยเหตุผลที่ดูฉลาดล้ำลึกเสียเหลือเกิน
คำตอบจากใต้น้ำแข็ง
แล้วทางออกคืออะไร? ต้องไปกราบกรานหาที่ปรึกษาอื่นๆที่กำลังละเมอเหมือนกันงั้นหรือ?… นั่นก็น่าสมเพชพอๆ กัน
สิ่งที่ท่านต้องการคือใครสักคน… ที่นั่งนิ่งสงบอยู่ใน “ถ้ำลึกของจิตใจ” ใครสักคนที่ไม่ใช่ทั้ง “หมาป่าผู้หิวโหย” และไม่ใช่ทั้ง “ลูกแกะที่หวาดกลัว” ใครสักคนที่ทำหน้าที่แค่ “มองเห็น” (Witnessing) … แต่ไม่ลดตัวลงไปเกลือกกลิ้งในเกมโง่ๆ นั้น
นั่นคือสภาวะที่เรียกว่า “ที่ปรึกษาใต้น้ำแข็ง” นั่นคือวินาทีที่สมองของท่านดำดิ่งสู่ “คลื่นอัลฟ่า” (Alpha State) อันเยือกเย็น ในถ้ำแห่งความเงียบนั้น… หมาป่าจะเชื่องลงกลายเป็นเพียงสุนัขเฝ้าบ้าน ความสับสนจะกลายเป็นเพียงก้อนเมฆที่ลอยผ่านไปโดยไร้ความหมาย
ฉะนั้น… จงอย่าเพิ่งเชื่อเสียงในหัวของท่าน จนกว่าท่านจะแน่ใจว่า “คนพูด” ในหัวท่านนั้น… มันตื่นนอนหรือยัง? จงปลุกที่ปรึกษาคนนั้นให้ตื่นเสียก่อน… แล้วบทสนทนาที่แท้จริง… จึงจะเริ่มต้นขึ้น