กำแพงที่มองไม่เห็น

“การจะแหกคุกที่มองไม่เห็นนั้น… โดยปกติแล้วต้องอาศัยแรงถีบจากนรกหรือแรงดึงดูดจากสวรรค์”

ท่านจะไม่มีวันดิ้นรนหาทางออก จนกว่า ‘วิกฤตชีวิต’ จะฟาดงวงฟาดงาใส่หน้าท่าน จนท่านตระหนักด้วยเลือดและน้ำตาว่า ‘เพดานบิน’ ของท่านน่าจะต่ำเตี้ยเกินกว่าจะข้ามพายุลูกนั้นไปได้… หรือไม่ก็ต้องเป็นปาฏิหาริย์ที่ทำให้ท่านเหลือบเห็นแสงสว่างอันเลอค่าที่ปลายอุโมงค์ มีอะไรอยู่ตรงนั้นกันนะ? จนท่านยอมแลกทุกอย่างเพื่อจะตะเกียกตะกายออกไปดู

แต่จงระวัง… ในยามที่ท่านกำลังกระเสือกกระสนนั้น ‘พ่อค้าและนักการตลาดทางจิตวิญญาณ’ จะดาหน้าเข้ามาเสนอทางลัด พวกเขาหยิบยื่น ‘ทางลอดกำแพง’ ที่ดูงดงามและสะดวกสบาย หารู้ไม่ว่านั่นคือยาพิษเคลือบน้ำตาล!

สิ่งที่พวกเขาป้อนให้ท่าน ไม่ใช่อิสรภาพ แต่เป็นอาหารขยะที่ ‘ขุน’ ให้อัตตาของท่านอ้วนพีขึ้น ท่านหลงคิดว่าท่านได้ทะลุกำแพงไปแล้ว แต่แท้จริงแล้ว ตัวท่านกลับจมลึกลงไปในกองอาจมที่ใหญ่กว่าเดิม หรูหรากว่าเดิม และเหม็นเน่ายิ่งกว่าเดิม

แม้ท่านจะรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพยายามพุ่งทะยานออกไป ‘แรงโน้มถ่วงแห่งความคุ้นชิน’ ก็จะกระชากท่านกลับลงมาที่จุดเดิม ราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ต่อให้ท่านมีบุญวาสนาหรือมงคลชีวิตค้ำจุน แต่หากขาดซึ่งเชื้อเพลิงภายใน มันก็ไม่ต่างอะไรกับการพยายามจุดไฟในมหาสมุทร

กระนั้น… ท่านอย่าเพิ่งสิ้นหวังจนกลายเป็นคนขี้แพ้

มนุษย์เรายังมี ‘ช่องว่างแห่งความเป็นไปได้’ ซ่อนอยู่ เหล่าปราชญ์และศาสดาต่างเคยกระซิบถึงหนทางนี้ แต่มันไม่ใช่พรมแดงที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ มันคือทางวิบากที่รกชัฏและบาดเท้า

จงจำไว้… ข้าพเจ้าไม่ได้ลากท่านมาที่นี่เพียงเพื่อเปลืองน้ำลายเสียดสีท่านแล้วพาให้ข้าพเจ้ามีความสุข หรือฉีกหน้ากากท่านให้เป็นเรื่องขบขัน เจตนาของข้าพเจ้าคือการพาท่านเดินลอดผ่าน ‘ประตู’ ที่ซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบหลังม่านหมอกแห่งความเจ็บปวดนั้น… เราจะค่อยๆ ก้าวเดินหาทางออกไปด้วยกัน