เหนอะหนะ
ปรากฏการณ์จะสร้างความ เหนอะหนะ โกลาหล ให้เราสับสนและร้อนรนไปกับสถานการณ์
ทว่า เมื่อเรากลับมาที่ ประตู… เมื่อการตระหนักรู้เริ่มมีฐาน เราจะช้าลง
ภาพที่เคยเห็นแบบเหมารวมจะถูกแยกส่วนออก ทำให้พบว่า ภายใต้ความโกลาหลร้อนรนนั้น เป็นเพียงอาการของเราที่ตอบสนองต่อปรากฏการณ์แบบไร้ความตระหนักรู้
ความเจ็บปวดจากความเสียหายเมื่อเรื่องร้ายเกิดขึ้น คืออาการปลายเหตุที่เราไม่ต้องการ แต่สถานการณ์ที่เราเจอ ณ ปัจจุบัน อาจไม่ได้ทำให้เราลงเอยเช่นนั้นเสมอไป
มีแต่ อาการเหมารวม ของเราต่างหาก ที่จะทำให้รู้สึกว่าจะต้องได้รับความเจ็บปวดนั้นอีกจากเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น… ซึ่งน้อยครั้งมาก ที่จะเป็นเช่นนั้น